Nieprawidłowa głębokość siedziska to częsta przyczyna bólu pleców i zmęczenia. Odkryj, jak optymalne dopasowanie fotela wpływa na zdrowie kręgosłupa i komfort pracy.

Czym jest głębokość siedziska i dlaczego ma znaczenie?

Głębokość siedziska. Brzmi jak coś, o czym myślą inżynierowie w fabrykach foteli. A jednak to jeden z tych drobnych, pomijanych szczegółów, które decydują o tym, czy po godzinie pracy czujesz się jak po maratonie, czy raczej jak po relaksującym spacerze. Dla mnie to klucz do rozumienia ergonomii, który często umyka. Bo ergonomia to nie tylko regulowana wysokość i podparcie lędźwi. To przede wszystkim rozmowa między ciałem a przedmiotem, na którym siedzisz. A głębokość siedziska jest w tej rozmowie jednym z pierwszych, fundamentalnych zdań.

W najprostszym ujęciu, głębokość siedziska to odległość od przedniej krawędzi poduszki siedzenia do punktu, w którym siedzisko łączy się z oparciem. Ale to sucha definicja. W praktyce chodzi o coś znacznie ważniejszego: o to, jak Twoje uda są podparte, a raczej – jak nie powinny być uciskane. Wyobraź sobie, że siedzisz na zbyt głębokim fotelu. Jego krawędź dosłownie wbija Ci się w podkolanowe doły. To nie tylko niewygoda. To blokada. Krążenie krwi zwalnia, nerwy są drażnione, a Ty mimowolnie zsuwasz się do pozycji, w której kręgosłup przypomina znak zapytania. Zbyt płytkie siedzisko z kolei pozostawia uda bez wsparcia, a cały ciężar górnej części ciała spada na pośladki i kość ogonową, prowadząc do punktowego przeciążenia. To właśnie dlatego głębokość ma kluczowe znaczenie dla rozkładu ciężaru ciała – jej zadaniem jest optymalne rozłożenie nacisku na jak największej powierzchni ud i pośladków.

Jak więc to zmierzyć? To proste. Usiądź wygodnie, dociśnij plecy do oparcia. Pomiędzy kolanem a krawędzią siedziska powinna zmieścić się Twoja pięść – to około 2 do 4 centymetrów wolnej przestrzeni. To nie jest sztywna reguła, ale świetna wskazówka. Pamiętaj, że to Ty jesteś miarą. Jeśli masz ponad 190 cm wzrostu, pięść może być za mała. Jeśli jesteś niski, może wystarczyć trzy palce. Słuchaj swojego ciała. Jak mawiał dr A.C. Mandal, duński lekarz i pionier badań nad siedzeniem: „Idealne krzesło to takie, które zachęca do ruchu i zmiany pozycji”. Zbyt głębokie lub zbyt płytkie siedzisko po prostu Cię w nim unieruchamia.

W praktyce oznacza to, że wybierając fotel biurowy czy kanapę, musisz zwrócić uwagę na kilka rzeczy:

• Regulacja głębokości to nie luksus, a konieczność dla każdego, kto spędza w pozycji siedzącej więcej niż godzinę dziennie. Pozwala dostosować fotel do długości Twoich ud.
• Jeśli siedzisko jest stałe i zbyt głębokie, pomoże poduszka ortopedyczna wsunięta między plecy a oparcie – skróci efektywną głębokość.
• W przypadku fotela samochodowego, którego nie regulujesz, zwróć uwagę, czy po ustawieniu prawidłowej odległości od pedałów, Twoje kolana nie są zbytnio zgięte przez nacisk krawędzi.

I tu pojawia się moja wątpliwość, moje małe „ale”. Czy naprawdę musimy tak skrupulatnie mierzyć i analizować akt siedzenia? Czasem myślę, że najlepszą ergonomią jest po prostu wstanie. Ale skoro już siedzimy, róbmy to z uważnością. Głębokość siedziska to nie techniczny drobiazg. To fundament, od którego zaczyna się komfort lub zaczyna się ból. To przestrzeń, którą dajesz swoim nogom, by mogły oddychać, a kręgosłupowi, by mógł zachować swój naturalny, łagodny rytm. Nie bagatelizuj tego.

Jak zbyt głębokie siedzisko szkodzi kręgosłupowi?

Wyobraź sobie, że siedzisz w fotelu jak w miękkiej, głębokiej studni. Brzmi przytulnie? To tylko pozory. To właśnie w tej pozornej wygodzie czai się problem, który stopniowo, dzień po dniu, odciska swoje piętno na plecach. Zbyt głębokie siedzisko to nie błahy detal, a fundamentalny błąd konstrukcyjny w naszej codziennej ergonomii. Jego skutki odczuwa nie tylko kręgosłup, ale całe ciało.

Mechanizm jest podstępnie prosty. Gdy siedzisko jest za głębokie, jego krawędź nie podpiera kolan, tylko uciska na uda, mniej więcej w połowie ich długości. To jak założenie opaski uciskowej na główne naczynia krwionośne i nerwy. Krążenie zwalnia, pojawia się drętwienie, mrowienie, ten irytujący „prąd” w nogach, który zmusza do ciągłego poruszania się. Ale to tylko sygnał ostrzegawczy. Prawdziwa katastrofa rozgrywa się wyżej.

Bo nasze ciało jest mądre i szuka oparcia. Skoro nie ma go pod kolanami, automatycznie się „zjeżdżamy”, zapadamy w głąb fotela. Plecy tracą kontakt z oparciem, a odcinek lędźwiowy – ten najważniejszy łuk podporowy – wygina się w nienaturalny, pusty łuk. Mięśnie, zamiast być wspomagane przez mebel, muszą non stop spinać się, by utrzymać ciało. To prowadzi do chronicznego, tępego bólu lędźwi, który wielu z nas zna aż za dobrze. Badania, jak te przytaczane przez specjalistów z Polskiego Towarzystwa Fizjoterapeutycznego, jasno wskazują, że nierównomierne obciążenie krążków międzykręgowych w takiej pozycji może przyspieszać ich degenerację.

Co w takim razie robić? Przede wszystkim – zmierzyć. Idealna głębokość siedziska to taka, gdy między krawędzią fotela a podkolanówkami zostaje wolna przestrzeń, szerokości około trzech, czterech palców. To kluczowa przestrzeń dla zdrowia. Jeśli twój fotel jest za głęboki, nie musisz go od razu wymieniać. Oto praktyczne rozwiązania:

• Użyj poduszki lędźwiowej – ale nie byle jak! Wsuń ją głęboko za plecy, tak by wypełniła pustą przestrzeń w odcinku lędźwiowym i wymusiła prawidłową pozycję.
• Podłóż twardą poduszkę pod plecy – jeśli poduszka lędźwiowa nie wystarcza, sięgnij po dodatkową, by skrócić funkcjonalną głębokość siedziska.
• Zainwestuj w podnóżek – to genialnie proste urządzenie odciąża uda i poprawia kąt w stawach biodrowych, co automatycznie koryguje ustawienie miednicy i kręgosłupa.

Pamiętaj, że kręgosłup nie znosi pustki i braku wsparcia. Głęboki fotel kusi iluzją relaksu, ale tak naprawdę każe ci pracować za niego twoim własnym mięśniom. To wyzysk w czystej postaci. Wsłuchaj się w te pierwsze sygnały – drętwienie nóg, ciągłe wiercenie się, ból w dole pleców po wstaniu. To twoje ciało woła o sprawiedliwość ergonomiczną. I warto je wysłuchać, zanim jego skarga zamieni się w poważny, trudny do cofnięcia wyrok.

Konsekwencje zbyt płytkiego siedziska dla pleców

Zastanawiam się, czy kiedykolwiek czułeś po dniu w biurze ten dziwny, punktowy ból pośladków, jakby ktoś wbił ci dwa gorące gwoździe prosto w ciało? To właśnie one – kości kulszowe – krzyczą o pomoc. A ich głównym wrogiem w dzisiejszym świecie jest, paradoksalnie, mebel, który ma nam służyć: za płytkie siedzisko. To nie jest drobny błąd konstrukcyjny, to fundament złej postawy.

Gdy siedzisko jest za krótkie, dosłownie tracimy grunt pod nogami. A raczej – pod udami. Brakuje podparcia dla najszerszej części ud, mniej więcej tych 15 do 20 centymetrów od kolana w stronę biodra. To pozornie niewiele, ale w praktyce nasze ciało zmuszone jest do katastrofalnej kompensacji. Cały ciężar górnej części ciała, który w ergonomicznej pozycji rozkładałby się na udach i pośladkach, spada na te dwa małe punkty – guzy kulszowe. Badania z dziedziny biomechaniki jasno pokazują, że ciśnienie na tkanki miękkie w tym obszarze potrafi wtedy przekroczyć wartości uznawane za bezpieczne, prowadząc do niedokrwienia, drętwienia i właśnie tego charakterystycznego, przenikliwego bólu.

I tu zaczyna się lawina. Bo ciało jest mądre, instynktownie ucieka od bólu. Jak? Przesuwając miednicę do przodu, aby „zjechać” z tych bolesnych punktów. W efekcie siedzimy nie na całych pośladkach, a właściwie na ich dolnej krawędzi. Kręgosłup traci wtedy naturalne, lekko wygięte do przodu podparcie w odcinku lędźwiowym – lordozę. Zaokrąglają się plecy, głowa wysuwa się do przodu, ramiona opadają. Wyobraź sobie teraz, że w tej pozycji spędzasz osiem godzin przed komputerem. Mięśnie pleców i karku muszą zamienić się w napięte liny, by utrzymać głowę, która nagle waży nie 5, a nawet 20 kilogramów więcej przez efekt dźwigni. To przepis na chroniczne przeciążenie.

Praktyczny przykład? Proszę bardzo. Siadasz na standardowym, płytkim krześle biurowym, takim, które jest wszędzie. Chcesz oprzeć plecy, więc przesuwasz się do tyłu. I nagle czujesz, że krawędź siedziska wbija ci się w łydki. Twoje reakcje:

• Albo podwijasz nogi pod krzesło, co jeszcze bardziej zaokrągla plecy.
• Albo siedzisz tylko na brzegu, tracąc jakiekolwiek oparcie dla pleców.
• Albo – i to najczęstsze – podkładasz jedną nogę pod siebie, krzyżujesz je, ciągle się wiercisz. To ten ludzki chaos, desperackie poszukiwanie ulgi.

Wszystkie te pozycje to z punktu widzenia kręgosłupa katastrofa. Ból pleców i karku po południu nie jest twoją słabością. Jest logiczną konsekwencją.

Co więc zrobić? Przede wszystkim – zmierzyć. Idealna głębokość siedziska to taka, gdy między kolanem a krawędzią siedziska zostaje około 3-5 centymetrów przestrzeni, gdy plecy są swobodnie oparte. Jeśli jej nie ma, działaj. Można podłożyć pod plecy solidną poduszkę lędźwiową, która „wypchnie” ciało do przodu, zajmując zbędną głębokość. Można też, choć to półśrodek, użyć podnóżka, który odciąży nieco uda. Ale prawdziwą radą, którą zawsze powtarzam, jest inwestycja w krzesło z regulacją głębokości siedziska. To nie fanaberia, to podstawowe narzędzie pracy, jak dobry monitor. Twoje kości kulszowe i kręgi nie mają możliwości regeneracji jak ścierana skóra. One po prostu zużywają się, dzień po dniu. I to od tej prostej, często ignorowanej głębokości, zależy tempo tego zużycia.

Jak zmierzyć idealną głębokość siedziska?

Zawsze mnie to zastanawiało, jak coś tak prostego jak głębokość krzesła może być źródłem takiego dyskomfortu. To przecież nie jest fizyka kwantowa, a jednak. Siedzisz i czujesz, że coś jest nie tak, że noga drętwieje, a plecy sztywnieją. Często winowajcą jest właśnie ten jeden, zapomniany wymiar. Zmierzenie go to akt troski o własne ciało, mały rytuał, który warto przeprowadzić.

Usiądź głęboko, oprzyj plecy. To kluczowy punkt wyjścia, bo inaczej cały pomiar traci sens. Potem, po prostu, włóż dłoń między tył swojego kolana a przednią krawędź siedziska. To mój ulubiony, ludzki sposób. Jeśli Twoja dłoń wchodzi tam swobodnie, ale nie zostaje dużo luzu – to jest właśnie ta magiczna przestrzeń, o którą chodzi. Dla większości dorosłych osób to około 2 do 4 centymetrów. Za mało, a krawędź będzie uciskać żyły pod kolanem. Za dużo, a będziesz się garbić, szukając oparcia dla pleców. Proste, prawda?

Jeśli jesteś osobą, która lubi precyzję, weź miarkę krawiecką. Zmierz odległość od wewnętrznej strony kolana (gdzie się zagina) do tej właśnie krawędzi siedziska. Pamiętaj, że to nie jest uniwersalna liczba. Dla osoby o wzroście 160 cm ta odległość może wynosić około 38-42 cm, podczas gdy ktoś mierzący 190 cm będzie potrzebował siedziska głębokiego na 48-52 cm. To tylko przybliżenia, bo ważna jest też długość Twoich ud, a nie sam wzrost. Dlatego tak bardzo ufam tej metodzie z dłonią – ona automatycznie to uwzględnia.

Co zrobić, gdy krzesło jest za głębokie? To częsty problem. Nie musisz go od razu wyrzucać. Podsuń pod odcinek lędźwiowy małą poduszkę lub zwinięty ręcznik, a pod plecy – specjalną podpórkę. To zmusi Cię do zajęcia właściwej pozycji. Możesz też, choć to mniej eleganckie, położyć twardą podkładkę (np. z korka) pod siedzenie od tyłu, by skrócić efektywną głębokość. Krzesło za płytkie? Cóż, tu już niewiele zdziałasz, poza poszukaniem nowego. To jak buty – jeśli są za małe, nie rozchodzisz ich.

Pamiętaj, że ten pomiar to nie dogmat, a wskazówka. Twoje ciało jest najlepszym ekspertem. Jeśli po całym dniu pracy nie czujesz napięcia w pachwinach ani bólu pod kolanami, to znak, że prawdopodobnie siedzisz dobrze. Ja zawsze powtarzam, że ergonomia to nie zestaw sztywnych reguł, ale uważna, codzienna rozmowa z własnym ciałem. Warto jej słuchać.

Dostosowanie głębokości w fotelach biurowych i domowych

Zastanawiam się, czy kiedykolwiek zwróciłeś uwagę na tę przestrzeń między kolanem a krawędzią siedziska. To kilka centymetrów, które decydują o wszystkim. Gdy jest za dużo pustki, czujesz się jak dziecko zawieszone w za dużym fotelu, bezwiednie zsuwasz się, a plecy tracą oparcie. Gdy siedzisko wbija się pod kolana, ucisk na żyły i napięcie w mięśniach to kwestia minut. To nie jest drobiazg. To fundament.

Na szczęście wiele dobrych foteli biurowych ma regulację głębokości siedziska, często za pomocą dźwigni bocznej lub wysuwanej półki. Jak to zrobić dobrze? Usiądź głęboko, opierając plecy. Złap za krawędź siedziska. Idealna odległość to mniej więcej szerokość trzech, czterech palców między podkolanówką a krawędzią. To około 2 do 5 centymetrów. To daje podparcie całym udom bez ucisku. Pamiętaj, by regulować głębokość zawsze po ustawieniu wysokości, te dwie rzeczy są ze sobą splecione.

A co, jeśli twój fotel tego nie ma? Nie martw się, są sposoby. Można użyć specjalnej, twardej poduszki ortopedycznej lub nawet zwiniętego ręcznika, który umieścisz przy oparciu lędźwiowym. To przesunie cię do przodu, skracając efektywną głębokość. To rozwiązanie prowizoryczne, ale bywa zbawienne. Innym razem pomaga po prostu mniejsza, płaska poduszka na samym siedzisku. Eksperymentuj. Twoje ciało ci podpowie.

Szukając fotela z naprawdę godną zaufania regulacją, przyjrzyj się modelom, które oferują zakres przesuwu rzędu 8, a nawet 10 centymetrów. To nie jest marketingowy dodatek, to przestrzeń dla twoich ud. Konkretne przykłady? W świecie biurek warto spojrzeć na:

• Fotele z serii Markus od IKEA, które mają prosty, ale skuteczny przesuw.
• Modele gamingowe, jak Secretlab Titan, gdzie regulacja głębokości jest standardem.
• Wysokiej klasy fotele ergonomiczne, np. Herman Miller Aeron czy Steelcase Leap, gdzie przesuw siedziska jest częścią całej, przemyślanej kinetyki.

Pamiętaj, że to dostosowanie to nie jednorazowy akt. To proces. Wiosną siedzisz inaczej niż zimą, w pracy inaczej niż wieczorem z książką. Słuchaj swojego ciała. Ono wie, kiedy te kilka centymetrów w głębi siedziska przestaje być detalem, a staje się sprawą fundamentalnego komfortu, a może i zdrowia. W końcu kręgosłup nie lubi kompromisów.

Wpływ głębokości siedziska na inne elementy ergonomii

Zawsze mnie zastanawiało, jak to możliwe, że taki drobiazg, centymetry głębokości, może rozregulować cały ten misterny układ, który nazywamy ergonomicznym siedzeniem. To trochę jak w orkiestrze – jeśli jeden instrument gra nie tak, słychać to w całej symfonii. Głębokość siedziska nie istnieje w próżni. Ona prowadzi nieustanny, cichy dialog z wysokością siedziska, z oparciem lędźwiowym, z kątem oparcia. I jeśli my tego dialogu nie nadzorujemy, kończy się on zwykle kłótnią, za którą płaci nasz kręgosłup.

Weźmy na przykład tę nieszczęsną, zbyt głęboką poduszkę. Kiedy siedzisko jest za długie, instynktownie szukamy oparcia dla pleców. Przesuwamy się, wsuwamy głębiej. I nagle okazuje się, że aby dotknąć podłogi całymi stopami – co jest przecież podstawą stabilnej postawy siedzącej – musielibyśmy obniżyć siedzisko. Ale jeśli je obniżymy, kolana pną się zbyt wysoko, a biodra tracą naturalne podparcie. To błędne koło. Idealna głębokość to taka, gdy między kolanem a krawędzią siedziska zostaje wolna przestrzeń na szerokość około trzech, czterech palców. To nie jest magia, to fizyka. Daje to mięśniom ud przestrzeń do pracy, a nie ucisk na ścięgna pod kolanem.

A co z tym świętym Graalem ergonomii, czyli oparciem lędźwiowym? Jego relacja z głębokością jest wręcz intymna. Wyobraź sobie, że siedzisz za głęboko. Twoje plecy, zamiast przylegać do naturalnej krzywizny oparcia, suną po nim w dół. Podparcie lędźwi, które miało podpierać lordozę, nagle naciska na kość krzyżową albo, co gorsza, wisi w pustce. Traci sens. Prawidłowo, oparcie powinno wpasowywać się w ten łuk pleców na wysokości pasa. Jeśli tak nie jest, spróbuj najpierw skorygować głębokość – przyciągnąć się bliżej krawędzi. Często okazuje się, że to właśnie ten ruch przywraca oparciu jego właściwe, podtrzymujące znaczenie.

Praktycznie? Oto, co możesz zrobić krok po kroku, by ten chaos uporządkować:

• Usiądź głęboko, dotknij plecami oparcia.
• Sprawdź, czy krawędź siedziska nie uciska pod kolanami. Jeśli tak – siedzisko jest za głębokie. Szukaj regulacji lub użyj poduszki, by wypełnić nadmiar przestrzeni za plecami, nie pod pośladkami.
• Upewnij się, że stopy płasko stoją na podłodze, a kąt w kolanach jest prosty lub nieco rozwarty.
• Dopiero teraz połóż dłonie na odcinku lędźwiowym. Czy czujesz tam wyraźne, ale nie agresywne, podparcie? Czy możesz swobodnie oddychać? To dobry znak.

Pamiętaj, że kąt oparcia to kolejny gracz. Głębsze siedzisko często wymusza większe odchylenie oparcia, by zachować kontakt pleców z podparciem. Eksperymentuj. To nie jest algebra, to raczej rzeźbienie w miękkim materiale, jakim jest twoje ciało.

Profesor Wojciech Cieśla, specjalista rehabilitacji, mawiał, że „ergonomia to nie zbiór sztywnych liczb, to proces negocjacji między meblem a ciałem”. I miał rację. Dostosowanie głębokości to kluczowy argument w tych negocjacjach. Kiedy go dopracujesz, reszta elementów – wysokość, oparcie, kąt – zaczyna grać wspólnie, a twoja postawa siedząca przestaje być walką, a staje się wreszcie stanem, w którym można po prostu być. I pracować. I myśleć. Bez tego natrętnego, bolesnego przypominania sobie, że masz kręgosłup.

Porady dla osób z problemami kręgosłupa

Gdy kręgosłup już boli, gdy diagnoza brzmi „dyskopatia” lub przechodzi się przez rekonwalescencję, ergonomia przestaje być abstrakcją. Staje się codzienną, niemal intymną praktyką troski. I wtedy właśnie głębokość siedziska okazuje się nie drobiazgiem, ale kluczem. Zbyt głębokie wciska nas w oparcie, zaburzając naturalną krzywiznę lędźwi, a zbyt płytkie – to jak siedzenie na krawędzi niepewności, gdzie cały ciężar górnych partii ciała obciąża dyski. To nie jest tylko teoria. Widziałam, jak zmiana tego jednego parametru potrafiła przynieść ulgę, która wydawała się niemożliwa.

Dla osób z dyskopatią lędźwiową, a wiem, że to powszechny, dokuczliwy problem, głębokość siedziska ma wręcz terapeutyczne znaczenie. Idealnie, gdy między kolanami a krawędzią siedziska zostaje przestrzeń na szerokość około trzech, czterech palców. To nie jest magia, to fizjologia. Taka odległość pozwala zachować prawidłowy kąt w stawach biodrowych, co bezpośrednio odciąża uciskane korzenie nerwowe. Pamiętam słowa jednego fizjoterapeuty, który mawiał: „Chcesz dać swoim dyskom przestrzeń? Zrób miejsce pod udami”. To proste, a jak często o tym zapominamy, wtuleni w zbyt głębokie fotele.

Co zatem zrobić, gdy nasze ulubione krzesło jest dla nas za głębokie? Praktyka podpowiada kilka rozwiązań, które naprawdę działają.

• Użyj poduszki lędźwiowej lub zwiniętego ręcznika, ale… umieść ją nie tylko na wysokości odcinka lędźwiowego. Spróbuj wsunąć ją nieco głębiej, tak by wypełniła pustą przestrzeń między twoimi plecami a oparciem, skutecznie „pogłębiając” oparcie i pozwalając ci zająć właściwą pozycję bez zapadania się.
• Podłóż poduszkę pod uda. To klasyczna, fizjoterapeutyczna sztuczka. Twarda, płaska poduszka umieszczona pod udami, bliżej kolan, skraca funkcjonalną głębokość siedziska i delikatnie unosi biodra, co często przynosi natychmiastową ulgę w dole pleców.
• Zwracaj uwagę na kąt. Jeśli siedzisz w fotelu, który ma regulację odchylenia oparcia, wykorzystaj ją. Nieznaczne odchylenie (o 110-120 stopni) razem z prawidłowym dociśnięciem lędźwi do podparcia rozkłada siły działające na kręgosłup w sposób bardziej korzystny dla uszkodzonych dysków.

Po operacjach, zwłaszcza tych w odcinku lędźwiowym, zasada jest jeszcze bardziej wyrazista. Tutaj każdy milimetr ma znaczenie. Rekomendacje są bardzo konkretne: siedzisko powinno być na tyle płytkie, byś mógł swobodnie oprzeć całe plecy, jednocześnie dotykając podłoża stopami, z zachowaniem tej właśnie, wspomnianej wcześniej, kilkucentymetrowej przerwy za kolanem. To nie fanaberia, to warunek prawidłowego gojenia. Twój fizjoterapeuta z pewnością zwróci na to uwagę, ale ja dodam od siebie: nie bój się testować, przesuwać, podkładać. Kręgosłup w rekonwalescencji jest jak rozmowa – wymaga uważnego słuchania własnego ciała i cierpliwego dopasowania.

W końcu, myślę, że ergonomia dla osób z problemami kręgosłupa to nie sztywna nauka, ale sztuka kompromisu. Nie ma jednego, idealnego fotela dla wszystkich z dyskopatią. Jest twoje ciało, twoje dolegliwości i ta przestrzeń za kolanem, która może stać się twoim mikroświatem ulgi. Zacznij od zmierzenia jej. Po prostu usiądź, sięgnij dłonią do miejsca, gdzie udo kończy się pod kolanem. Jeśli wciskasz się w krawędź, to znak, że czas na zmianę. To mały krok, ale w dbaniu o kręgosłup, nawet małe kroki są wielkimi zwycięstwami.

Podsumowanie

Wiesz, po wszystkim co tu przeczytałeś, mam jedną, głęboką myśl. To nie jest tylko o centymetrach i regulacjach. To jest o tym, żebyś poczuł, że to krzesło jest twoje. Że nie walczysz z nim przez osiem godzin, tylko ono po prostu cię podtrzymuje. Jak dobra przyjaciółka, która nie pozwala ci się garbić.

Może brzmi to górnolotnie, ale serio. Ta jedna, często pomijana głębokość siedziska to jest klucz. Albo będziesz z niego korzystał, albo cała reszta ergonomii pójdzie w las. Nie oszukasz tu swojego ciała. Ja tam po swoich próbach i błędach już wiem, że to pierwsza rzecz, którą sprawdzam. I szczerze? Żałuję, że tak późno na to wpadłem. Twoje plecy ci za to podziękują, obiecuję. Po prostu spróbuj.